Land van Lanus

Loes

Omdat ik als kind geen gitaar mocht gaan spelen, pikte ik de mandoline van mijn vader. Daarop begeleidde ik mezelf terwijl ik vol overgave ‘She Loves You' en andere Beatles-hits speelde. Later leerde ik piano spelen eigenlijk veel mooier dan mandoline. Maar toch komt hij me nu weer goed van pas: bij folksongs hoort een mandoline, geen piano. Naast klassieke en popmuziek, heb ik een voorkeur voor melodieuze Ierse ballads. Omdat ik schrijfster ben, waag ik me heel af en toe aan het componeren van een liedje. Mijn collega- Trisceltics zijn dan zo sportief dat zonder morren op het repertoire te zetten. Dat is kenmerkend voor de band: muzikaal misschien niet altijd van topniveau, maar als er een Emmy Award zou bestaan voor onderlinge sfeer en lol, zouden wij die ongetwijfeld winnen!

 

Marco

Ik ben pas laat begonnen met gitaar voornamelijk omdat mijn tijd opgesoupeerd werd door triviale zaken als voetbal, school en werk. Ik heb mezelf leren spelen via zelfstudiemethodes uit de boekwinkel en op internet. Mijn gebrek aan theoretische kennis maakt het soms lastig om de meer ervaren 3celtici te volgen, maar dat mag de lol van samen muziek maken niet drukken. Mijn voorkeur voor de te spelen muziek komt in buien. Ik kan me weken verdiepen in Ierse airs met hun alternatiefe gitaarstemmingen om de muziek daarna verveeld in de hoek te gooien en de terug te grijpen op tango en van tango naar Dylan en Young, via bach en flamengo weer terug naar Ierse airs. Op dit ogenblik ben ik door mijn avondstudie HTS een beetje 3celtic-zonder-portefeuille maar als webmaster probeer ik er toch nog een beetje bij te blijven.

Winnie

Mijn verlangen om muziek te maken is al vroeg ontstaan. In mijn ouderlijk huis stond vroeger, toen ik nog een heel klein meisje was, een piano in de huiskamer. Die ging op een zeker moment het huis uit. Hij stond in de weg, was vals en de pogingen van mijn moeder om mijn oudste broers aan het pianospelen te krijgen, wierpen geen vruchten af. Bij mijn oom en tante in De Zilk, waar ik iedere zomer een weekje logeerde, stond ook een piano. Ik herinner mij dat ik daar van mijn tante “Boer daar ligt een kip in het water”  leerde te spelen.Toen ik op latere leeftijd regelmatig op de Streekmuziekschool in Alphen aan den Rijn kwam, werd de wens om piano te kunnen spelen pas ècht groot. Toen ik daar jonge kinderen heel mooi piano hoorde spelen, ging mijn hart sneller kloppen en dacht ik: dat wil ik ook! Zo ben ik op 45-jarige leeftijd gestart met pianospelen.Vervolgens kwam ik enkele jaren geleden, tijdens een vaartocht met onze oude sleepboot, in aanraking met iemand die trekzak speelde. Mijn lieve echtgenoot en ik waren direct heel enthousiast. Wat klonk dat leuk en gezellig, zo op het water. Enfin …. een piano kun je niet meenemen aan boord van een klein schip, een trekzak wel. Het heeft nog een tijdje geduurd, maar uiteindelijk ben ik op zoek gegaan naar een leraar èn een trekzak. Ik speel dus nu ook trekzak.Zingen in koren doe ik al vanaf mijn 11 de jaar. Eerst in het jongerenkoor van de kerk om de zaterdagavond diensten op te luisteren. Later in een koor op de basisschool van mijn dochters en daarna weer in een kerkkoor. En nu zing ik al 10 jaar met heel veel plezier in één van de popkoren van de Streekmuziekschool in Alphen aan den Rijn.Aan Trisceltics ben ik nog maar kort verbonden. Mijn bijdrage bestaat nu nog hoofdzakelijk  uit zingen en ik heb een start gemaakt met het bespelen van mijn trekzak als begeleiding bij enkele liedjes.